غروب جمعه است ... و غبار مبهمی مرا غرق خود کرده است . غباری که با یورش سکوتش تنهائیم را به یادم می آورد . تنهائی که روزهاست در حسرت گوشه ی چشمی روزگار خود را با هجاهای بی معنایی از آه و ناله به سر مس رساند . روزگاری که سیاهی و ضلالتش هاله ای از ابرهای سوزنده و بی احساس را حلقه آویز قلبها کرده است . قلب هایی که جوانه وجودشان را خار و خس های شرم آلود نیستی و عدم تبدیل به هرزه گاهی برای رویش نیرنگ و ستم ها و دغل بازی های ریاکاران پر مدعا کرده است ...

شب جمعه است ...پروانه های شب چراغ از مخفی گاه های خود آشکار شده اند و دم های خود را تکان می دهند و سوسو های چراغ هایشان جنگل تاریک و خوف آلود قلبم را با نور وجودشان نور افشانی می کنند . جیرجیرک ها با صدای مسحور کننده ی خویش ؛ هجاهای بی معنی آه و ناله ام را معنا دار می کنند. ابرهای سفید می آیند و جرقه های خویش را بر سر غبارها ، ویران می کنند و آنها را به اعماق خود فرو می برند .

آهسته آهسته قطرات الماسک باران غبارها را می شوید و جای آنها را در قلبم می گیرد . جنگل قلبم دیوانه وار جوانه می زند و سبزی و سرخی جای سیاهی و تاریکی را پر می کند . نور افشانی شب چراغ ها و آواز جیرجیرک های منتظر و نغمه های پر تلاطم باران جای جای قلبم را هفت رنگ می کنند. سیاهی جای خویش را به رنگین کمان می دهد....

صبح شده است ، اشکی نیست ؛ آهی نیست ؛ کابوسی نیست ، سیاهی ای نیست ، همه جا زیبا شده است ... زیبا چون بهشت ...

به انتظارت تا بیایی ...

السلام علیک یابن نرجس الخاتون