گاهگاهی ،

پرستوی نگاهم  به امید رسیدن به زلال جویبارت نغمه ی هجرت سر می دهد ، اما ، جز زنجیر و خون و

آتش چیزی نمی یابد .

گوشهایم را تیز می کنم ، باشد که تک زمزمه های محبت و ایثار که روایتش را بر من خواندی بشنود ،

اما دریغ که در میان صدای کریه سخنوران پر مدعا و نطق پژمرده نیرنگ بازان و قهقهه ترسناک

سیاهچاله های سیاهی  و ناله سوزناک دربندان  صیحه ی آسمانی ات به گوشم نمی رسد .

رشته ی  افکارم را به تو می سپارم اما ، دریغا که افکار پلید مُرده سالار و و بُهت و حیرت فکرم از تلالو

وجود ظلم  و ضلالت در عالم ، مانع از پر شدنش از وجود پاک و مقدس و ملکوتی ات می شود .

به خود می گویم ای پسر ، ای گهر ، ای سراپا غرق در مِحنت بیا ، روی گردان از این تلاطم ابرهای سیاه ،

روی گردان ازاین همه  سراب های ژرف و بی انتها ، روی گردان از این سیاهی های مخوف و ترسناک ،

روی گردان از  این سرزمین قلب های سوزان ،  بیا ،  به سوی سرزمینی که تپش عشق را در چشمان

پروانه ها ببینی ، به سوی انتهای مرز  آزادی و اسارت ، به سوی ابر هایی که درخت خشکیده حق را

سیراب می کنند ،به سوی آنجا که .... .

سبک شده ام و بی وزن ، گویی روانم به پرواز در آمده است . بالا می رود ، بالاتر ، می بیند

آن چیزهایی را که نباید می دید :

دید که سراب مرد تشنه ای را خرد کرد

دید که ناله ی کودکی بغض کوچه ها را شکست

دید که چشمان تیز اهریمن قلب تشنه ی حق را برید

دید که بال های پرنده های اساطیری سوختند

دید که پدری سر تعظیم در برابر خواسته ی کودکش فرو آورد

دید که ماه و خورشید مردند و مهتاب طعمه ی دیو سیاه تاریکی شد

دید که حق در سیاهچاله ای ژرف اسیر است

دید که ......

دید که مردی شبیه گلبرگ های شقایق

شبیه الماسک های اشک روی گونه های مادری چشم انتظار

شبیه بغض گلوی حق خواهان

شبیه پروانه های باغچه عشق و محبت

شبیه هیاهوی مرغان شب پرواز در انتظار رسیدن غروب روشنایی

شبیه صدای دق الباق پنجره ی رو به امید

شبیه ......

دید که مرد فریاد می زند : ((  اَنا بَقیه اَلله خَیر لَکُم اِن کُنتم مُومنین ))